Owczarek szetlandzki to pies rodzinny, przyjaźnie nastawiony do otoczenia, lubiący spacery, zabawę. Wiele sheltie ma dużą chęć do pracy - uwielbia się uczyć. Są to psy bardzo inteligentne i żywiołowe. Doskonale sprawdzają się w psich sportach. Można je zabrać niemal wszędzie. Łatwo zjednują sobie ludzi i inne psy. Należą do zdrowych ras - rzadko chorują.

Szetlandy są wrażliwe - źle reagują na podniesiony głos, mogą być szczekliwe oraz bać się dużych psów. Bardzo ważna u tej rasy jest odpowiednia socjalizacja do szesnastego tygodnia życia - bez niej pies może bać się wszystkiego.

Owczarek szetlandzki jest bardzo łatwy w pielęgnacji - czesać należy go co
2 tygodnie, z wyjątkiem okolic uszu i portek, które należy przeczesywać częściej. Kąpać należy 3-4 razy w roku.





Wzorzec FCI nr 88

OWCZAREK SZETLANDZKI (Shetland Sheepdog)

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Data publikacji obowiązującego wzorca: 26.03.2009
Użytkowanie: Pies pasterski.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
                             Sekcja 1 - Psy pasterskie.
                             Bez prób pracy.

WYGLĄD OGÓLNY:

Mały, długowłosy, urodziwy pies pracujący, nie może być ociężały ani krępy. Ruch lekki i pełen wdzięku. Harmonijnie zbudowany, wszystkie części ciała składają się na proporcjonalną całość. Obfita sierść z grzywą i kołnierzem, czyste linie głowy i słodki wyraz dopełniają piękna tego psa.



WAŻNE PROPORCJE:

Kufa i czaszka jednakowej długości (kąciki oczu wypadają na środku długości głowy). Długość tułowia trochę większa od wysokości w kłębie.



ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:

Bystry, ożywiony, czujny, zdecydowany i inteligentny. Przywiązany do właściciela i bardzo mu oddany, nieufny wobec obcych, nie nerwowy.



GŁOWA:

Głowa subtelna, elegancka, ale nieprzesadnie; oglądana z przodu i z boku ma kształt długiego, tępego klina, zwężającego się ku nosowi. Szerokość mózgoczaszki proporcjonalna do jej długości i długości kufy, a wszystko to
odpowiednie do wielkości psa.

MÓZGOCZASZKA: Płaska, umiarkowanie szeroka między uszami,
                              guz potyliczny niewidoczny. Linie profilu równoległe.

TRZEWIOCZASZKA: Właściwy i charakterystyczny wyraz osiągnięty jest
                                  dzięki idealnemu wyważeniu mózgoczaszki i kufy,
                                  kształtowi, barwie i osadzeniu oczu oraz
                                  prawidłowemu osadzeniu i noszeniu uszu.
                                  Nos: czarny.

Uzębienie: Szczęki równe, mocne, ładnie zarysowane; mocna żuchwa.
                  Wargi przylegające. Mocne zęby, komplet siekaczy styka się
                  w zgryzie nożycowym. Bardzo pożądane kompletne uzębienie.

Policzki: Płaskie, płynnie przechodzące w ładnie zaokrągloną kufę.

Oczy: Średniej wielkości, skośnie osadzone, kształtu migdała, powieki
         czarne. Ciemnobrązowe, tylko u psów marmurkowych mogą
         być (jedno lub obydwa) niebieskie lub niebiesko nakrapiane.

Uszy: Małe, umiarkowanie szerokie u nasady, osadzone dość blisko siebie
         na wierzchołku czaszki. W spoczynku odrzucone do tyłu, przy
         pobudzeniu nastawione , z końcami opadającymi do przodu.


SZYJA:

Umięśniona, łukowato wysklepiona, dostatecznie długa, by głowa mogła być noszona dumnie.



TUŁÓW:

Grzbiet: prosty, lekko wysklepiony w lędźwiach.

Zad: stopniowo opadający ku tyłowi.

Klatka piersiowa: głęboka, sięgająca łokcia, żebra wysklepione, spłaszczające się ku mostkowi, aby pozwalały na swobodną akcję kończyn.



OGON:

Nisko osadzony, kręgi ogonowe zwężają się ku końcowi, który sięgać musi przynajmniej stawu skokowego. Obficie owłosiony, na końcu lekko zakręcony. W ruchu może być wzniesiony, ale nigdy powyżej linii grzbietu. Nie może być skręcony.



KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Oglądane z przodu proste, suche, dobrze umięśnione, o kośćcu mocnym,
ale nie ciężkim.

Łopatki: wyraźnie skośnie ustawione, w kłębie rozdzielone tylko przez kręgi,
ale niżej rozstawione szerzej, aby dać miejsce dla dostatecznego wysklepienia żeber. Staw barkowy dobrze kątowany.

Ramię: mniej więcej takiej samej długości, co łopatka.

Łokieć: w połowie odległości od kłębu do podłoża.

Śródręcze: mocne i elastyczne.



KOŃCZYNY TYLNE:

Uda: szerokie i dobrze umięśnione, kość udowa ustawiona pod odpowiednim
kątem do miednicy.

Stawy kolanowe: dobrze kątowane.

Stawy skokowe: te ostatnie nisko umiejscowione, suche i mocne. Śródstopie, oglądane z tyłu, proste, o mocnym kośćcu.



ŁAPY:

Owalne, o mocnych opuszkach, palce zwarte i wysklepione.



CHODY:

Ruch swobodny, lekki, pełen wdzięku, z mocnym napędem kończyn tylnych, dający maksymalną efektywność przy minimalnym wysiłku. Krok sztywny, związany, wysoki, toczący, wysokie podnoszenie i plątanie łap są
w najwyższym stopniu niepożądane.



SZATA:

Sierść: z podszerstkiem; włos okrywowy długi, prosty i szorstki w dotyku,
podszerstek krótki, miękki i gęsty. Obfita grzywa i kołnierz, na przednich
nogach wyraźne frędzle. Tylne kończyny bogato obrośnięte, ale poniżej stawu skokowego włos raczej krótki. Kufa gładka. Sierść nie powinna zacierać linii sylwetki. Osobniki o krótkim włosie wysoce niepożądane.



Maść:

Śniada: jednolita lub z nalotem, w odcieniach od jasnozłotego do                ciemnomahoniowego, w nasyconych odcieniach. Niepożądana                wilczasta ani szara.

Trójbarwna: intensywnie czarny tułów, podpalanie pożądane jak najbrdziej                intensywne.

Niebieska marmurkowa: Tło srebrzysto-niebieskie, w czystym odcieniu, na                nim czarne plamki i łatki. Pożądane intensywne podpalanie, ale jego                brak nie stanowi wady. Rozległe czarne łaty, szare tło czy rdzawe                naloty na włosie okrywowym lub podszerstku w najwyższym                stopniu niepożądane, bo maść ma być niebieska.

Maść czarno-biała i czarna z podpalaniem są także prawidłowe.

Mogą występować (co nie odnosi się do psów czarnych z podpalaniem) białe znaczenia w postaci strzałki i kołnierza, na klatce piersiowej, nogach i końcu ogona. Znaczenia takie są pożądane, ale ich brak nie jest wadą. Białe łaty na tułowiu w najwyższym stopniu niepożądane.

WIELKOŚĆ:

Idealna wysokość w kłębie to 37 cm dla psa i 36 dla suki.
Odchylenie o więcej, niż 2,5 cm w którąkolwiek stronę,
jest w najwyższym stopniu niepożądane.



WADY:

Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za wady
i oceniane w zależności od stopnia nasileniami wpływu na zdrowie i dobrostan psa.

Każdy pies, wykazujący wady budowy lub zaburzenia charakteru, powinien być zdyskwalifikowany.


N.B:

Samce powinny mieć dwa normalnie rozwinięte jądra,
w pełni wyczuwalne w mosznie.